صنعت فولاد جهان در آستانه یک تغییر بزرگ قرار دارد؛ تغییری که این بار نه از دل معادن سنگ‌آهن، بلکه از بازار قراضه فلزی آغاز می‌شود.

بر اساس گزارش سال ۲۰۲۶ سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، نزدیک به ۶۰ درصد ظرفیت‌های جدید فولادسازی جهان با فناوری کوره قوس الکتریکی (EAF) ساخته می‌شوند؛ فناوری‌ای که برای تولید فولاد، وابستگی بالایی به قراضه دارد. این روند، رقابت بر سر تأمین قراضه را به یکی از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی صنعت فولاد تبدیل کرده است.

اگرچه مصرف جهانی قراضه به حدود ۶۵۰ میلیون تن در سال می‌رسد، اما تنها حدود ۱۰ درصد آن، یعنی نزدیک به ۶۵ میلیون تن، در بازارهای بین‌المللی معامله می‌شود. در این میان، اتحادیه اروپا و آمریکا از بزرگ‌ترین صادرکنندگان و کشورهایی مانند ترکیه و هند از مهم‌ترین واردکنندگان قراضه هستند. ترکیه نیز با در اختیار داشتن بیش از یک‌سوم واردات جهانی، نقشی تعیین‌کننده در شکل‌گیری قیمت‌های جهانی ایفا می‌کند.

برخلاف سنگ‌آهن، عرضه قراضه با توسعه معادن افزایش نمی‌یابد، بلکه به عواملی مانند عمر ساختمان‌ها، خودروها و تجهیزات صنعتی وابسته است. همین ویژگی، احتمال کمبود قراضه باکیفیت و تشدید رقابت میان فولادسازان را در سال‌های آینده افزایش داده است.

در نتیجه، بسیاری از دولت‌ها با اعمال محدودیت‌های صادراتی تلاش می‌کنند قراضه را در زنجیره تولید داخلی حفظ کنند. این تغییر رویکرد نشان می‌دهد که قراضه دیگر صرفاً یک ضایعات فلزی نیست، بلکه به یک دارایی راهبردی برای امنیت صنعتی، تولید فولاد کم‌کربن و حفظ مزیت رقابتی کشورها تبدیل شده است.